W książce skupiono się na jednym z czynników leżących u podstaw międzynarodowej dyfuzji wiedzy — bliskości kulturowej. Autorki podejmują próbę odpowiedzi na pytanie, czy kraje mogą liczyć na większy napływ wiedzy z tych państw, do których jest im bliżej kulturowo. Zastanawiają się przy tym, które z wymiarów bliskości kulturowej w największym stopniu oddziałują na rozprzestrzenianie się wiedzy między krajami oraz, czy bliskość kulturowa determinuje dyfuzję wiedzy między państwami w taki sam sposób, niezależnie od poziomu ich innowacyjności.
W celu uzyskania odpowiedzi na te pytania, przedmiotem analizy czynią dwie grupy państw: (1) wybrane najmniej innowacyjne gospodarki Unii Europejskiej — Polskę, Czechy, Węgry, Słowację oraz (2) unijnych liderów innowacyjności — Danię, Szwecję, Finlandię, Holandię, Belgię.
Ogólnie uzyskane w toku badań wyniki zostały zinterpretowane jako dowód, że podobieństwo kulturowe między krajami jest ważnym elementem procesów przepływów wiedzy między nimi, choć korzyści z bliskości kulturowej nie zostały ujawnione w każdym kontekście i nie wszystkie jej wymiary oddziaływały na dyfuzję wiedzy z taką samą siłą. Można było przy tym zauważyć wyraźne różnice między unijnymi liderami innowacyjności i najmniej innowacyjnymi krajami UE: obie grupy państw czerpały korzyści z zupełnie innych wymiarów bliskości kulturowej; niektóre wymiary bliskości kulturowej ujawniały przeciwny kierunek wpływu, w zależności od grupy państw; siła oddziaływania poszczególnych wymiarów bliskości kulturowej na dyfuzję wiedzy była inna w zależności od grupy państw.
Powrót
