Monografia ukazuje ewolucję zasady wzajemnego zaufania jako jednej z podstawowych zasad UE. Jej złożone relacje z ochroną praw podstawowych jednostki są szczególnie dobrze widoczne w ramach tak zwanego systemu dublińskiego. System ten opiera się na wzajemnym uznaniu efektywności i rzetelności krajowych systemów azylowych państw członkowskich, będącym wynikiem domniemania, że każde państwo członkowskie przestrzega prawa UE i zapewnia równoważny poziom ochrony praw podstawowych.
W pracy poddano analizie regulację prawną dotyczącą systemu dublińskiego w jej historycznym rozwoju oraz wyroki Trybunału Sprawiedliwości UE poszukujące równowagi między zasadą wzajemnego zaufania między państwami członkowskimi UE a ochroną praw podstawowych.
Rozważania obejmują najnowsze regulacji prawne z zakresu wspólnego europejskiego systemu azylowego, przyjęte w ramach unijnego Paktu o migracji i azylu, a jednoczesne włączenie do poruszanych zagadnień zasady solidarności i kwestii bezpieczeństwa wewnętrznego tworzy zachętę do dalszej dyskusji
Powrót