Monografia Polityka społeczna i prawa kobiet w Polsce. Od tradycji do nowoczesności: instytucjonalne ujęcie kwestii kobiecej (1918–2025) przedstawia analizę praw kobiet. Choć prawa obywatelskie zostały im przyznane tuż po odzyskaniu niepodległości, ich realizacja była i jest zależna od czynników politycznych, społecznych i kulturowych. Publikacja bada, w jakim stopniu formalne gwarancje przekładały się na rzeczywistą podmiotowość kobiet w życiu społecznym i politycznym.
Kształtowanie się praw kobiet w Polsce było procesem nieliniowym, kształtowanym przez napięcia między prawem a mechanizmami wykluczenia. W jej obrębie wyróżniono etapy: dwudziestolecie międzywojenne, PRL, transformację lat dziewięćdziesiątych i współczesność. Każdy z nich cechował się odmiennym podejściem do kwestii kobiecej. Samo istnienie praw nie gwarantuje ich realizacji. Ważne są: dostęp do edukacji, świadomość społeczna i wsparcie instytucjonalne. Analiza wskazuje na mechanizmy samoograniczania kobiet i sposoby, w jaki (nieświadomie) przyczyniają się one do utrwalania nierówności. Publikacja opiera się na analizie źródeł w duchu instytucjonalizmu historycznego, co pozwala uchwycić długotrwałe procesy kształtowania polityk społecznych i ich wpływ na sytuację kobiet.
Publikacja pokazuje, jak polityki społeczne — czy to pod wpływem stojących za nimi założeń, czy stosowanych w ich ramach praktyk — utrwalały lub podważały normy płci, wpływając na pozycję kobiet. Omawia obszary następujące: rynek pracy, przemoc domową, prawa reprodukcyjne i udział w życiu publicznym w kontekście historycznym i kulturowym. Centralna teza monografii głosi, że równość płci w Polsce pozostaje postulatem, a polityki społeczne, mimo deklaratywnej neutralności, często reprodukują nierówności.
Powrót