Przedmiotem tej monografii są naruszenia prawa własności przez Trzecią Rzeszę w Generalnym Gubernatorstwie (1939–1945). Autor — dodając nową płaszczyznę badawczą do znanych opracowań historycznych na ten temat — poddaje szczegółowej analizie wydane przez władze okupacyjne podstawowe normy dotyczące mienia nieruchomego i ruchomego oraz zarządu nim w Generalnym Gubernatorstwie, na których to podstawie przejęciu przez okupanta podlegało wszelkie mienie: mienie państwa polskiego, mienie prywatne ludności polskiej, zabytki i dzieła sztuki, jak też mienie ruchome i nieruchome ludności żydowskiej.
Autor bada struktury organizacyjne powołane do zawłaszczania mienia, metody i efekty grabieży nieruchomości i ruchomości, dowodząc, że władze Generalnego Gubernatorstwa w zakresie dotyczącym rabunku mienia, zwłaszcza żydowskiego, stosowały własną politykę, częściowo niezależną od Trzeciej Rzeszy.
Celem przeprowadzonych w niniejszej monografii badań jest uzasadnienie tezy, że usankcjonowany własnym „prawem” okupanta, w tym także poza jego ramami, zamach na polskie i żydowskie mienie nieruchome i ruchome oznaczał w praktyce nieskrępowaną grabież dóbr przemysłowych, rolniczych, handlowych i kulturalnych, która trwała do końca drugiej wojny światowej.
Powrót